Był
przekonany, że tam jest. Urscumug. Ten prawie niewyobrażalny bohater pierwszych
legend ustnych, trzymany w zbiorowej nieświadomości całej ludzkości i prawie na
pewno tworzony w Puszczy Ryhope, gdzieś na polanach tego pierwotnego,
dziewiczego skrawka lasu.
Las Kości
Anglia, hrabstwo
Herefordshire
Rok 1935
Okres świąt Bożego Narodzenia
– lub, jak kto woli, zimowego przesilenia czy Yule – od zawsze kojarzy się z
prezentami, dawanymi i otrzymywanymi. Mimo, że dwoje chłopców otrzymało już
prezenty od rodziców, to jeden z nich miał wkrótce otrzymać „prezent”, który
wpłynie na przyszłe losy całej rodziny.
Stalowoszare, ciężkie chmury
wisiały nisko na niebie, sypał lekki śnieżek. Był mróz. Młodszy z chłopców
przebudził się przed świtem i opuścił komfortowe, ciepłe łóżko by wyjrzeć przez
okno na zimowy, czarno-biały świat. Śnieg pokrywał wszystko jak okiem sięgnąć –
ogród, kurnik, bramę i płot, oraz odległy las. Jednak w tej zimowej ciszy i
bezruchu, nie licząc zimnego, zawodzącego wiatru, stała postać odziana w białe
i szare futra. Spod kaptura wystawały rude loki. Starszy z chłopców obudził
ojca, by ten również zobaczył tę, którą dzieci nazwały „Śnieżną Kobietą”.
Tajemniczy las mający swój
początek niedaleko domu od zawsze fascynował starego wykładowcę psychologii.
Kiedy kilka lat wcześniej, przypadkowo, zagłębiając się do owego miejsca
odkrył, że istnieją w nim rzeczy, które dla zwykłego człowieka są poza
granicami pojmowania, które są po prostu niemożliwe – istnieją w nim bowiem miejsca
i postacie znane z mitów. Razem z przyjacielem – wykładowcą antropologii
historycznej w Oxfordzie – po wielu badaniach doszli do wniosku, że są to tzw.
mitotwory, czyli obrazy mitów powstające ze zbiorowej podświadomości ludzi
będących blisko tego skrawka pierwotnego lasu. Wciąż jednak odkrywali zaledwie
cząstkę całości, Ryhope posiada bowiem obronę przed intruzami próbującymi
dostać się w głębsze partie lasu, skutecznie blokując dalszą wędrówkę i po
wielu godzinach marszu wyprowadzając poszukiwaczy w miejscu, w którym wkroczyli
do lasu. Teraz jednak, po wielu wypadach do lasu, George Huxley jest
zdeterminowany znaleźć drogę prowadzącą głębiej, dlatego wyrusza z Edwardem
Wynne-Jonesem na eksplorację tajemniczego miejsca i równie tajemniczych zjawisk
w nim zachodzących. W Lesie Kości Huxley będzie musiał zmierzyć się z
czymś dużo groźniejszym niż mitotwory – będzie musiał zmierzyć się z samym
sobą.
Las Kości to zbiór
ośmiu noweli, pozornie nie mających ze sobą nic wspólnego, jednak połączonych
ze sobą nicią czasu i miejsca; zewem, który odbija się echem poprzez wieki.
Tytułowa nowela Lasu Kości rozgrywa się 12 lat przed wydarzeniami
opisanymi w Lesie Ożywionego Mitu, można więc założyć, że jest to
pierwszy prequel cyklu (drugim jest Brama Kości, Brama Rogu). Głównym
bohaterem jest George Huxley, przez co Holdstock rzuca trochę światła na
dotychczas tajemniczą postać ojca Stevena i Christiana oraz na jego, równie
tajemniczy, dziennik, którego fragmenty były znajdywane i przytaczane w innych
częściach cyklu. W tej krótkiej, lecz trzymającej w napięciu noweli wychodzi na
jaw, że stary Huxley nie był tak strasznym i okrutnym człowiekiem, jakim ludzie
go zapamiętali. Oraz to, że posiadał nie jeden dziennik, ale dwa.
Cierń to opowieść
rozgrywająca się w wiekach średnich, w XII lub XIII stuleciu. Na Tańczącym
Wzgórzu w Anglii powstaje nowy kościół, a utalentowany – choć nienależący do
cechu – kamieniarz Thomas pracuje tam w tajemnicy nad swoim największym dziełem
– Zielonym Człowiekiem. Musi jednak skończyć przed ukończeniem prac nad
rzeźbami dwunastu apostołów, żeby lokalne bóstwo natury, którego podobiznę
tworzy Thomas, mogło przejąć kontrolę nad miejscem kultu.
Zmiennokształtny opowiada
o losach szamana z VIII wieku, zwanego Wilkogłowym oraz jego ucznia-skryby,
Twórcy Pisma. Po tym, jak młody skryba uciekł z klasztoru został przygarnięty
przez starego szamana i razem podróżują po Anglii. Pewnego dnia docierają do
Saskiej wioski położonej u podnóża Tańczącego Wzgórza, gdzie według mieszkańców
w starej świątyni pojawił i osiedlił się demon.
Chłopiec, który przeskoczył bystrza opowiada historię Caylena, syna wodza wioski, który odtrącony zarówno
przez ojca jak i rówieśników z powodu swojej odmienności, nawiązuje kontakt z
przybyłym do wioski mężczyzną. Ów przybysz nosił hełm z rogami, zbroję, a ciało
pokryte miał niebieskimi tatuażami, i choć nie znał języka, został pokojowo
przyjęty w osadzie. Kiedy chłopiec zostaje oskarżony o czary i spółkowanie z
demonami, zbliża się do przybysza, który, ścigany przez krainy, skrywa
tajemnicę.
Czas Drzewa jest
opowiadaniem napisanym z perspektywy… krainy, samej ziemi, która ma
antropomorficzne właściwości. Pamięta czasy wiecznej zimy i odejścia lodu,
pojawienia się pierwszych zwierząt, następnie różnorodnych lasów, aż w końcu ludzi.
Najgorsze jest jednak pojawienie się miejskiej, współczesnej cywilizacji, którą
po długim śnie odkrywa ziemia. Nie jest zadowolona z kierunku, w którym poszedł
człowiek.
Magiczny Człowiek jest
opowieścią o rdzennych mieszkańcach Ameryki Północnej na długo przed
pojawieniem się Europejczyków. Głównym bohaterem jest Jednooki, szaman i twórca
malunków. W zaciszu swej jaskini tworzy naścienne malowidła, które mają
zapewnić jego plemieniu pomyślność w
łowach. Nie wie jednak, że jego młody uczeń, syn Niosącego Czerwoną
Włócznię, sprowadzi na starego szamana katastrofę. Nie należy bowiem przeceniać
mocy malunków, a chłopiec jest bardzo utalentowany.
Scarrowfell to typowy
dreszczowiec, którego główną bohaterką jest Ginny, nastoletnia dziewczyna,
która od jakiegoś czasu cierpi na powracające każdej nocy koszmary o ślepym
mężczyźnie, który przyszedł ją zabrać. Uczucie niepokoju w dziewczynce rośnie
nie tylko z powodu koszmarów, ale również przez doroczny festiwal tańca,
zrzeszający tancerzy z całego regionu, mający swą kulminację w Scarrowfell lada
dzień. Dziewczynka pamięta, że w ten specjalny dzień, kilka lat temu, bez
wieści zniknęła jedna z jej koleżanek. Matka nie zwraca jednak uwagi na złe
przeczucia dziewczynki, ale, podobnie jak reszta mieszkańców, przygotowuje się
do festiwalu i do przyjęcia dawno niewidzianego gościa, bohatera osady, który w
końcu zgodził się wrócić.
Czas Ponad Wiekiem to
pierwsze i jedyne opowiadanie science-fiction w tym zbiorze noweli (i pierwsze
tego typu opowiadanie Holdstocka, które czytałem). Akcja nie rozgrywa się
jednak w przyszłości, lecz w teraźniejszości. Grupa naukowców stara się zbadać
co dzieje się z człowiekiem po osiągnięciu przez niego 100 lat. Mają do tego
celu dwójkę „wyhodowanych” ludzi, których trzymają w sztucznie wygenerowanym
środowisku, wolnym od wszelkich chorób i monitorują ich, w nocy aplikując
odpowiednie środki by przyspieszyć ich starzenie się. McCreedy, główny
koordynator projektu, ma nadzieję znaleźć w dwóch obiektach badań odpowiedź na
pytania, które od zawsze interesowały ludzkość.
Nocą Keeton przychodzi do domu Bradleyów,
którzy zabierają go do szpitala. Jako, że już od nocnej wizyty James wytworzył
jakąś więź z Alexem, chłopiec często go odwiedza i mimo, iż Keeton nie mówi i
jest w stanie katatonii, Alex wydaje się jedyną nadzieją na powrót Jamesa do
normalnego życia. W krótkich momentach wybudzenia z katatonii Keeton zaczyna
mówić, lecz jego słowa brzmią jak gadanie szaleńca. Twierdzi, że patrząc przez
maskę swojej córki – nazwaną Księżycowym Snem – którą kurczowo trzyma w ręce i
nie daje sobie jej zabrać, jest w stanie zobaczyć, usłyszeć, a nawet poczuć
Tallis, która niestety nie słyszy wołania swego ojca. Po niedługim czasie
odwiedzania pana Keetona Alex wpada w podobny stan, przez co zostaje
umieszczony w tym samym szpitalu. Jednak pewnej nocy opuszcza szpital, nikt nie
wie jak ani kiedy, i znika bez śladu.
